Eugeniusz Dębski

Tarnowskie Góry po raz kolejny stają się labiryntem pełnym cudów. Tym razem – niepokojącym, mrocznym, momentami postapokaliptycznym. A niekiedy odrobinę baśniowym. Do labiryntu zaś nigdy nie wchodzi się bezkarnie – można coś zyskać albo coś stracić, ale za każdym razem trzeba zapłacić jakąś cenę. Bywa, że niemałą. Kiedy natomiast błądzi po nim pisarz lub pisarka w poszukiwaniu pomysłów, napotkać może - jak to w baśniach bywa - to, czego się nie spodziewa.

Morituri te salutant! Od skrwawionego piasku Koloseum, przez śmiertelnie niebezpieczne zakątki Zony aż po inteligentne nawierzchnie kosmicznych aren przyszłości – odwieczne pozdrowienie Gladiatorów rozbrzmiewać będzie wszędzie i zawsze. Uzbrojeni w elektryczne lance, broń kwantową, nóż czy gołe pięści. Odziani w zbroje wzmacnianie medycznymi modułami albo w kawałek brudnej szmaty.

Jak żałosny byłby Bóg, który pozwoliłby bezkarnie rzucić sobie wyzwanie?Durkiss jest zabójcą. Fanatycznie oddanym, świetnie wyszkolonym, bezwzględnym. Doskonałym narzędziem w rękach swojego Boga, prawdziwym Oprawcą Bożym. Kolejne zadanie wydaje się proste: znaleźć i ukarać człowieka, który nie wywiązał się z zawartej z Bogiem umowy. Ukarać przykładnie, aby nikomu innemu nie przyszło do głowy próbować tego samego.

Wojtek Sedeńko wraca do selekcjonowania antologii polskiej fantastyki zbiorem "Przedmurze", antologią, do której swoje opowiadania napisali autorzy z różnych pokoleń i o różnych temperamentach pisarskich, stylach i podejściu do fantastyki. Przedmurze zawiera wyłącznie teksty prapremierowe, napisane na zamówienie selekcjonera. Powstawała dwa lata, ale udało się stworzyć zbiór naprawdę ciekawy.

To już nie rutynowa akcja. W Sankt Petersburgu trwają bezpardonowe i okrutne ataki na milicję. Zamachowcy ostrzeliwują z karabinów maszynowych samochody patrolowe. Płoną posterunki, obrzucone koktajlami Mołotowa. A na dodatek ktoś porwał córki kapitana Sukonina, który kieruje polsko-rosyjskim zespołem śledczym. Zdesperowany kapitan i jego partner, Kamil “Moherfucker” Stochard, spotykają się z Niebieskim Krukiem, carem przestępczego świata.

Owen Yeates – jeżeli chodzi o dzieła sztuki, preferuje te spotkane w nocnych klubach. Kiedy ktoś rąbnie Ci portret babci, to jest to kradzież. Gdy okradnie słynne muzeum, mamy skok stulecia. A co, jeżeli komuś do rąk przykleja się 20 wieków najlepszego w dziejach ludzkości malarstwa? Pieprzone 2742 mistrzowskie płótna? Na raz? Dobrze kombinujesz - ktoś obrobił świat.

Oto skromne mieszkanko rosyjskiej babuni — kilimy na ścianach, kryształowe skarby w meblościance ze sklejki, pejzaże wycięte ze starych kalendarzy, niedźwiadki Szyszkina. Czy czeka nas miła pogawędka o Pałacu Zimowym, przy herbacie z samowara i blinach? Nie w nowej powieści Dębskiego! Bo Petersburg, nazywany przez Dostojewskiego przedsionkiem piekła, doświadcza kolejnej fali zbrodni.

Książka nie posiada jeszcze własnego opisu.

Owen Yeates... Cholerny, cwany twardziel... Nieważne, czy nazywa się Rick Deckard i poluje na androidy, czy może Garret, Joe „Ostatni Skaut” Hallenbeck, czy właśnie Owen Yeates... Ich rozpoznaje się z daleka: borsalino, prochowiec, spluwa zdolna zatrzymać szarżującego tyranozaura, niewyparzona morda i smykałka do pakowania się w niewyobrażalne kłopoty... Zwykle na kacu i bez fajek w kieszeni.

Motyl żyje krótko. Motyl bojowy, czasami ledwie mgnienie... A wszystko przez świat, który potrzebuje wojen. Bez nich nie ma przecież postępu Weź dziecko, zabij jego niewinność i zrób z niego żołnierza... Weź wypalonego życiem człowieka i zrób z niego ESP-a... Dlaczego ESP-a? Bo w nadświadomości nie dławisz się kurzem, oczu nie zalewa pot, zmęczenie nie odbiera oddechu. Nie świszczą nawet kule.