Frank Herbert

Nie wolno się bać. Strach zabija duszę. Strach to mała śmierć, a wielkie unicestwienie. Stawię mu czoło… Diuna Franka Herberta – arcydzieło science fiction, którego akcja, osadzona w dalekiej przyszłości, rozgrywa się w feudalnym międzygwiezdnym społeczeństwie – to historia Paula Atrydy rozpoczynająca się w chwili, gdy jego rodzina bierze w lenno pustynną planetę Arrakis, jedyne źródło najważniejszej i najcenniejszej substancji w kosmosie.

Książka zdobyła w 1978 roku Prix Tour-Apollo. Nils Hellstrom to znany ekolog, entomolog, autor filmów dokumentalnych i wykładowca, a przy tym człowiek o sporych koneksjach politycznych. Uwagę władz przyciąga, gdy podczas obserwacji jego siedziby w Oregonie ginie bez śladu jeden z agentów rządowych. Tajna Agencja - zaniepokojona przechwyconymi dokumentami Hellstroma, które wskazują na budowę tajnej broni - wysyła w teren kolejny zespół.

„Wytrwać w tej pracy pomagało mi przeświadczenie, że mój trud może być przydatny dla innych osób, które pragną się poświęcić pisarstwu”. - ze Wstępu Opowiadania zebrane Franka Herberta to pierwsze w naszym kraju tak obszerne wydanie krótkich form prozatorskich autora Diuny. Zgromadzone w dwóch tomach utwory – aż czterdzieści! – są, można śmiało powiedzieć, bezcenne.

„Wytrwać w tej pracy pomagało mi przeświadczenie, że mój trud może być przydatny dla innych osób, które pragną się poświęcić pisarstwu”. - ze Wstępu Opowiadania zebrane Franka Herberta to pierwsze w naszym kraju tak obszerne wydanie krótkich form prozatorskich autora Diuny. Zgromadzone w dwóch tomach utwory – aż czterdzieści! – są, można śmiało powiedzieć, bezcenne.

Miliony fanów Diuny mogą teraz przeczytać niepublikowane rozdziały i sceny z Diuny i z Mesjasza Diuny, a także korespondencję Franka Herberta ze sławnym wydawcą Johnem Campbellem juniorem. Droga do Diuny przedstawia także nowo odkryte dokumenty i rękopisy Franka Herberta, artykuł, który był inspiracją do napisania Diuny, oraz Planetę Przyprawy, powieść Briana Herberta i Kevina J.

Pustynna planeta Araksis, zwana Diuną, jest źródłem najcenniejszej substancji we Wszechświecie, umożliwiającej nawigatorom statków kosmicznych manipulowanie przestrzenią i zaglądanie w nurt upływającego czasu. Ten, kto włada Araksis, trzyma w swoich rękach klucz do Cesarstwa i Wszechświata. Diuna staje się centrum wydarzeń zmieniających oblicze przestrzeni opanowanej przez ludzi.

Minęło półtora tysiąca lat od śmierci Leta II. Nadal istnieją Bene Gesserit, Tleilaxanie i Gildia, jednak struktura polityczna oraz wzajemne zależności poszczególnych grup uległy znacznym zmianom. Potrzeba przestrzeni życiowej i tęsknota za wolnością po upadku Boga Cesarza pchnęły ludzkość ku Rozproszeniu. Na ponownie pustynnej Arrakis, zwanej teraz Rakis, w każdym piaskalu żyje uśpiona cząstka Leta II, Podzielonego Boga, jednak nikt ich już nie ujeżdża, a planety nie zamieszkują Wolanie.

Konflikt pomiędzy Bene Gesserit i Czcigodnymi Macierzami doprowadził do unicestwienia Diuny. Zakon żeński próbuje odtworzyć panujące tam pustynne warunki na planecie zwanej Kapitułą, która staje sie siedzibą Centrali. Przeciwniczki zakonu starają sie ją odnaleźć, bezlitośnie niszcząc po kolei planety kontrolowane przez Bene Gesserit. Jednak siostry nie wykorzystały jeszcze wszystkich swoich atutów.

Po dziewięciu latach, odkąd Paul Muad’Dib zgodnie ze zwyczajem odszedł na pustynię, na Diunę powraca jego matka, lady Jessika. Plotka głosi, że ponownie została członkinią zakonu żeńskiego Bene Gesserit i ma jakieś szczególne plany w stosunku do swoich wnucząt: Leto i Ganimy – osieroconych przez Paula i Chani spadkobierców Imperium… Arraksis w coraz mniejszym stopniu przypomina planetę sprzed zapoczątkowania Ekologicznej Transformacji Diuny – niekończące się obszary pustyni coraz częściej ustępują wielkim połaciom zieleni… Od pewnego czasu w mieście Arrakin pojawia się starzec zwany Kaznodzieją i wygłasza dziwne przemowy do wciąż tłumnie przybywających na Diunę pielgrzymów.

Pustynna Arrakis stała się planetą o wilgotnym klimacie. Marzenie Fremenów spełniło się… lecz pustynnego ludu już nie ma. Zdegenerowani mieszkańcy Arrakis, za swoje marzenie o przemianie planety w ociekający wodą raj płacą wielką cenę – przyprawa, substancja niezbędna do życia miliardom obywateli Imperium, nie jest już produkowana. Jedynie, co dziesięć lat z gigantycznego zapasu, ukrytego gdzieś na Arrakis, Leto II Atryda wydziela niewielkie, ciągle niewystarczające racje.