Eskel

Pod wieloma względami Eskel i Geralt byli dla siebie jak bracia. Ponoć byli w tym samym wieku, a ich przyjaźń sięgała czasów szkolenia w Kaer Morhen. Przetrwali wstępną selekcję, mordercze Zmiany oraz Próbę Traw. Wspólnie znosili trudy treningu na Mordowni – wiedźmińskim torze przeszkód.

Nieraz dostawali w skórę od Vesemira za wspólne chłopięce wygłupy. Gdy dorośli, ruszyli na szlak osobno, ale często spotykali się w Wiedźmińskim Siedliszczu, by wspólnie przezimować, opić sukcesy i wspomnieć poległych kamratów.

Choć Eskel nie zyskał takiego rozgłosu jak Geralt, dorównywał mu doświadczeniem, a przyjęte zlecenia wypełniał rzetelnie. Walcząc z bestiami nieraz ocierał się o śmierć, jednak paskudne blizny, które szpeciły jego twarz, nie były pamiątką po szponach potwora. Zostawiło je ostrze Deidre Ademeyn, jego nieprzewidywalnego „dziecka niespodzianki”.

Być może ze względu na własne doświadczenia, a może z innych przyczyn Eskel nie przepadał za Yennefer. Jako dobry przyjaciel starał się jednak, żeby uprzedzenia do czarodzijki nie miały wpływu na jego relacje z Geraltem.

Eskel brał czynny udział w obronie Kaer Morhen, gdzie, mimo nierównych szans, stawał dzielnie przeciw jednemu ze straszliwych generałów Dzikiego Gonu. Po śmierci Vesemira to na nim spoczęła odpowiedzialność za trzymanie pieczy nad wiedźmińską siedzibą.