Minerały, zwierzęta i rozwój w Europie

[dawny teriolog]

W Europie Środkowej jest mowa o zrównoważonym rozwoju, zoologii i mineralogii.

Nawiązując do słynnej powieści Juliusza Verne’a, Podróż do Wnętrza Ziemi mineralogia była dosyć intrygującym odłamem historii naturalnej jeszcze XX-stuleciu. Ale nawet dzisiaj jest mnóstwo naukowców specjalizujących się w tej dziedzinie wiedzy. Znajdziemy ich np. w krajach środkowoeuropejskich np. w Szwajcarii czy w Czechach. Istnieją pokaźne zbiory mało znanych minerałów i kamieni, które zdarzają się w dzikich górach Wielkiego Kaukazu (np. realgar) lub na Pamirach (np. jeremejevite). Naukowcy i eksploratorzy zajmują się również orografią i paludologią odwiedzanych terenów górskich i bagiennych w ramach prac przyrodniczych. Podróże odkrywcze do tych krain stanowią niewyczerpane źródło wiedzy także o kulturze tamtejszych mieszkańców w ramach prac etnograficznych. Również kluczowym rodzajem nauki przyrodniczej do studiowania jest zoologia. Do niedawna nawet nauki rolnicze były zainteresowane badaniem dzikich zwierząt np. w warunkach wiwaryjnych.

Niezwykle ważne byłoby badanie dużych i mniejszych, czworonożnych zwierząt z Kaukazu czy Azji Środkowej (gatunki ptactwa, herpetofauna, ichtiofauna, oraz ssaki takie jak gryzonie, drapieżniki lub parzystokopytne), które stanowią np. dla naukowców z Uppsali czy Sofii zagadkowe eksponaty, niektóre z nich są nieznane nauce. Zrównoważony rozwój w nauce stosowanej czy gospodarowanie surowcami naturalnymi został zintegrowany z mentalnością mieszkańców współczesnego kontynentu Europy.
Ważne: Jest to archiwalny tekst z nieistniejącej już strony gnhi.pl z maja 2014 opublikowany przez Tomasza Pietrzaka oraz Carpathian Gabinet of Naturae. Kontakt poprzez emaila: thomasquatl at gmail.com

5.29.14