Poniżej przedstawię kilka porad/sugestii dotyczących gromadzenia majątku w NWN. Większość można wykorzystywać przez całą kampanie, a także w oficjalnych dodatkach. Niemniej najlepiej sprawdzają się w pierwszym rozdziale.

Wycena

Pierwotnie w NWN o cenach zakupu i sprzedaży u kupców decydowała premia z Charyzmy. Jednak dodatek Shadows of Undrentide wprowadził umiejętność Wycena (Int) i sytuacja zrobiła się nieco bardziej złożona, bowiem znaczenie ma nie tylko wartość tej umiejętności, ale także "pierwsze wrażenie" wywarte na handlarzu. Czasem może dojść do kuriozalnej sytuacji, że postać po awansie na wyższy poziom i wydaniu punktów umiejętności na Wycenę może uzyskać gorszy wynik testu, a co za tym gorsze ceny. Dlatego przed rozpoczęciem gruntownej wyprzedaży zbędnych gratów warto podbić nieco Inteligencję miksturami, czarami lub magicznymi przedmiotami (np. pierścień jasnej myśli) i... zapisać grę, aby zobaczyć jak wyjdzie test Wyceny. Im lepiej bardziej się uda tym lepszą cenę uda się wytargować. W razie kiepskiej oferty warto wczytać grę. Dlatego z pozbywaniem się zbędnych przedmiotów (zwłaszcza tych cenniejszych) warto nieco poczekać parę poziomów, aby móc podbić Wycenę. A zagracające ekwipunek przedmioty można spokojnie zapakować do jakiejś skrzyni (np. ja trzymałem swoje fanty w skrzyni nieopodal wejścia do Żebraczego Gniazda).

Cierpliwość

Większość skarbów jest generowana losowo i co więcej, im wyższy poziom naszego bohatera, tym większa szansa na zyskanie potężniejszych przedmiotów. Dlatego warto się wstrzymać z czyszczeniem pojemników rozsianych po całym mieście i okolicach, a przed grabieniem skarbów lokalnego "bossa" warto zapisać grę, aby w razie czego mieć szansę na wylosowanie bardziej przydatnego przedmiotu (bo np. na cholerę magowi zbroja płytowa czy dwuręczny miecz, których zapewne nie będzie w stanie nawet udźwignąć). W sumie jak kto ma dużo czasu może bawić się z powtarzaniem losowania za każdym razem, ale zamieniając 7 strzał na 7 sz, kokosów się nie zbije

Cyniczny morderca

Często przeciwnik, na którego postać dostanie zlecenie lub  który po prostu będzie stał po złej stronie barykady, będzie próbował poddać się i wykupić darowanie życia. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby wyciągnąć od niego kosztowności i... wbić mu nóż, czy inną halabardę w plecy podczas ucieczki i jakby nigdy nic zwrócić do zleceniodawcy po nagrodę (i premię ;)). Jednak przed rozpoczęciem negocjacji warto zapisać grę, bo może okazać się, że dziad zdąży rozpłynąć się w powietrzu zanim postać zdąży go ubić. Praktycznie nigdy takie rozwiązanie nie generuje punktów złego charakteru.

Perswazja

Dzięki tej umiejętności można wytargować dodatkowe premie za wykonane zadania. Poza tym Perswazja pozwala na zaoszczędzenie złota na wydatki m. in. związane z korumpowaniem BNów lub wyjmowaniem najemników. Warto również przed rozmową ze zleceniodawcą zapisać grę na wypadek niepowodzenia testu Perswazji.

Alternatywnie zwykle można groźbą wymusić dodatkową nagrodę, ale zazwyczaj będzie się wiązało z punktami do charakteru "zły" oraz tym, że postać nie będzie chciała już rozmawiać z naszym bohaterem, czy nawet stanie się wroga.

Sporadycznie zamiast Perswazji można wykorzystać Blefowanie.

Wiedza

Pozwala zaoszczędzić pieniądze (100 sz) i czas na identyfikację przedmiotów. Dlatego warto zawsze mieć pod ręką pierścień (lub dwa) uczonych (+5 do Wiedzy).

Pułapki

To robota raczej tylko dla łotrzyka. Zamiast rozbrajać pułapki można spróbować je zabrać. Jednak wówczas test Rozbrajania Urządzeń jest o 10 punktów wyższy. Poza tym nie każdy kupiec będzie zainteresowany odkupieniem "kradzionego przedmiotu" (sic!) i pułapki, na które natrafimy w pierwszym rozdziale nie są  zbyt wartościowe (ale wraz z rozwojem fabuły się to na szczęście zmienia)

Kradzież kieszonkowa (?)

Szczerze mówiąc szkoda było mi punktów umiejętności na inwestowanie w tę umiejętność, ponieważ uzyskanie sukcesu w jej teście wymaga ST przynajmniej 20, a potencjalne łupy raczej nie są  zbyt wielkie. Niemniej dzięki tej umiejętności udało mi się "bezkosztowo" zaliczyć jedno lub dwa zadania.

Monety przemytników

W pierwszym rozdziale podczas przemierzania dzielnicy Doków postać przy ciałach bandytów natrafi na monety przemytników, które można u Licytatora w Zapuszczonej Tawernie wymienić na cenne magiczne przedmioty (które można zachować, ulepszyć w ww. Kuźni lub... sprzedać). W sumie da się zdobyć ok. 30 szt. przemytniczej waluty.

Rzemiosło

Podczas eksploracji Neverwinter i okolic nasz bohater znajdzie wiele komponentów (m. in. krew smoka, czaszka gargulca, ząb bodaka, kłykieć szkieletu, bagienna jagoda, kryształ kwarcu), które (poza diamentem), które są praktycznie bezwartościowe (1 sz), ale można wykorzystać je do stworzenia magicznych przedmiotów (broni, pancerzy), które można wykorzystać podczas przygód lub... sprzedać.

Haczyk: Każdy z magicznych przedmiotów można stworzyć tylko raz, nawet jeśli bohater ma w swoim inwentarzu więcej składników.

Jednak należy mieć na uwadze, że niektóre składniki są dość rzadkie (przez całą kampanię znalazłem 3 bryłki adamantytu, 2 kawałki żelaznego drzewa i 2 buteleczki specjalnej święconej broni), ale dla tego przed ich wykorzystaniem należy się dobrze zastanowić. Z kolei o inne postać będzie się przewracać (języki slaada, pył faerie, odwłoki ognistego żuka) i nie ma sensu zaśmiecać sobie nimi ekwipunku (wystarczy zostawić sobie 3-4 szt.).

Kuźnia

W pierwszym rozdziale w piwnicy kuźni o wdzięcznej nazwie Oręż i Zbroje u Złotego Rycerza, która znajduje się w Centrum Miasta można znaleźć krasnoluda Marroka, który wręczy nam księgę z listą przedmiotów, które jest w stanie dla nas wykonać za drobną opłatą (500 sz) jeśli znajdziemy odpowiednie składniki. Wszystkie z tych przedmiotów można sprzedać z zyskiem, ale część z nich warto zachować dla siebie (zwłaszcza bronie wywołujące różne efekty i przeciwników)

Z kolei w trzecim rozdziale w Faktorii Handlowej w Studni Beorunny można spotkać innego krasnoludzkiego mistrza kowalskiego, Baruna Silverbalde'a, który również przekaże bohaterowi księgę z lista dostępnych przedmiotów do wykucia. Jednak tym razem usługi są znacznie droższe (od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy sz) i nie wszystkie przedmioty da się sprzedać z zyskiem.

Magiczne laboratorium

Eltoora prowadzi skład, w którym można nabyć magiczne zwoje i inne magiczne przedmioty przydatne przede wszystkim magom. W pierwszym rozdziale postać czarodziej, czarownika lub barda (mistyczny czaromiot) może dostać dodatkową misję Skrytowieża: Członkostwo. W drugim rozdziale magiczka zleci (bez względu na klasę) zadanie odnalezienia Pięciu Ksiąg Imaskaru. Po odnalezieniu i odsprzedaniu jej każdego z tomów udostępni każdej postaci swoje laboratorium, aby można sobie stworzyć magiczny przedmiot. Haczyk polega na tym, ze poza specjalnym komponentem należy użyć odpowiedniego zaklęcia (zatem postać, która nie jest mistycznym czaromiotem i nie potrafi posługiwać się zwojami lub nie posiada odpowiednich zwojów nic nie wskóra). Z kolei z 3 rozdziale bohater, który jest mistycznym czaromiotem będzie miał okazję stworzenia kolejnych 5 przedmiotów (podobnie jak w poprzednim rozdziale musi zebrać odpowiednie komponenty i umieć rzucić odpowiednie zaklęcie).

Poza ww. czarodziejką bohater parę razy natrafi na magiczne receptury pozwalające na stworzenie magicznych przedmiotów. Tym razem jednym ograniczeniem będzie umiejętność rzucenia odpowiedniego zaklęcia (komponenty zazwyczaj można znaleźć w lokacji, gdzie znajduje się przepis).

Mam już za sobą jakieś 2/3 (3/4?) kampanii (szukam teraz Słów Mocy w III rozdziale) z podstawowej wersji gry i postanowiłem podzielić się przemyśleniami dotyczącymi powrotu po  Neverwintera. A że się rozpisałem i narobiłem trochę screenów, to spisałem wszystko w jednym miejscu i wrzuciłem TUTAJ.

tl;dr: Nadal sporo rzeczy w NWN jest irytujących, ale mimo to warto odświeżyć sobie tę grę.

Pozdrawiam

W sam moduł grało mi się świetnie i jakoś nie miałem poczucia, że coś jest w nim "amatorskiego".

- Mroczny klimat miasta był całkiem dobry, aż cieszyłem się, że wybrałem do gry Drowa, bo nikczemność czuć było w powietrzu.

- Trochę bało rozbudowane lokacje, ale przynajmniej nie raziły ubóstwem.

- Ilość towarzyszy była nikła, tylko troje? Mały wybór, chociaż chwali się, że każdy miał swoisty charakterek i coś do powiedzenia w prawie każdej sprawie.

- Zadania były ciekawe i spełniły moje wymagania, szczególnie, że ścieżki dialogowe wymagały zdolności komunikatywnych (Dyplomacja, Zastraszanie itp.). Moim ulubionym zadaniem był konflikt chomików z fretkami. Boskie ^^!

- Wielkie dzięki za kilka smaczków, typu doświadczenie za przeczytanie inskrypcji na posągach i przeróżne księgi opowiadające o historii regionu. No i oczywiście wspomnienie o Boo.

- Cieszę się, że moduł miał dwa zakończenia, chociaż nierówne sobie. Bycie wampirem i ostateczna walka była, w moim mniemaniu, trudniejsza. Nie dość, że sam jako czarownik jestem dość łatwym celem, to jeszcze finalna przeciwniczka ma odporność na czary. :turned: Natomiast walka przeciwko wampirom była już o wiele prostsza i powiem, że ciekawsza. Szczególnie, że zło nigdy nie zostaje pokonane do końca. ^^

- Dzięki wielkie za łamigłówki i zagadki. Trochę posiedziałem, zanim odnalazłem Autora Zagadek.

- Wielki plus za podniesienie rangi ważności przedmiotów stworzonych z alchemicznego srebra, zimnej stali itd. Wcześniej nawet nie patrzyłem na takową broń, teraz coraz bardziej ją doceniam.

- Największy plus należy się za wprowadzenie Shar, jako głównego bóstwa w fabule. Wcześniej to był tylko Tyr, Helm, Lathander. Jakieś pyszałki, a teraz przyszła kolej na Panią Nocy.

- Mnoga liczba ścieżek fabularnych też się sprawdziła. Ubóstwiam zadania, które można zrobić na kilka, a nawet kilkanaście sposobów.

- Czasem raziły mnie błędy przy tłumaczeniu. Nie wspomnę, że ktoś napisał zamiast Boo -> Bloo. Do tego dochodzi jeszcze odmiana przez rodzajniki. Dziwnie się czytało zdania, które odnosiły się do mojej drowiej czarownicy, jakby była mężczyzną.

Tak więc jedynym większym minusem tytułu jest to, że jest on MODUŁEM, a szkoda.

Tak więc, jakie są wasze opinie na temat NWN2: Gniew Zehira.

Moje odczucia są dość ambiwalentne. Niby coś mi się podobało, ale jednak są również aspekty odrzucające.

- Klimat gry był fajny - dżungla, etniczna muzyka, jak w amazońskiej dżungli.

- Fabuła główna jest dość krótka, lecz powiem wam, że ciekawa, może nie tak ja MZ, ale zainteresowała mnie półwyspem chultskim.

- Zadania poboczne w większej części były infantylne, co bardzo mnie zasmuciło. Chyba najprostszym zadaniem była sprawa sierocińca w mieście, co to zadanie wnosiło? Jak dla mnie, nic. Ciekawym wydarzeniem była penetracja świątyni Umberlee i zbieranie informacji na temat Splotu dla enklawy z Thay.

- Mapa główna pozytywnie mnie zaskoczyła, chociaż w późniejszym etapie gry przemierzanie jej wte i wewte nużyło.

- Sami przeciwnicy pojawiający się na mapie głównej nie byli irytujący, lecz sam fakt ciągłego wczytywania przy każdym starciu.

- Handel był ciekawy, lecz znów w późniejszym okresie stracił sens, gdyż co miałem zrobić z tymi pieniędzmi? Lepszych przedmiotów nie można było kupić, a grosz się w oczach mnożył.

- Towarzysze znów powrócili do etapu martwych manekinów, co prawda próbowano dać im jakąś duszę, ale to wciąż za mało. Coraz bardziej doceniam głupawe gadki Ganna lub Gołębicy. W GZ czasami drużyna coś powiedziała, ale były to pojedyncze frazy, niewiele wnoszące do życia naszej małej komuny. Jedyną postacią, której historia, według mnie, została trochę rozwinięta, to Septimund, ale było to związane wyłącznie z Portem Llast. Na szczęście mam wybujałą wyobraźnię i potrafię stworzyć historię towarzyszy na poczekaniu, więc w ostatecznym rozrachunku nie był to problem.

- Denerwujący jest fakt, że nie można odpocząć w jaskiniach itp. bez kamienia alarmu, wolałbym, by było to tak dopracowane jak w Hordach Podmroku.

- Ostateczna bitwa nie była zbyt zajmująca i długa, jakieś 10 minut i po wszystkim, ale to również zależy od drużyny. Nie mówię, że nie było w GZ poważniejszych i trudniejszych starć. Osobiście miałem problemy z pokonaniem Rogatego Diabła w jednej z ruin, no i kilkakrotnie moja drużyna poległa w wyniku aktywacji epickich pułapek, jednakże to za mało. Brakowało mi etapowości finalnych walk, jak to miało miejsce w Legendzie Gith i Masce Zdrajcy, wtedy czułem to napięcie.

- Nie wiem dlaczego, ale według instrukcji z pudełka powinienem mieć kilka dodatkowych czarów z grupy symboli, ale jakoś ich nie przyuważyłem.

- Brakowało mi zagadek i łamigłówek, z których słynęła pierwsza część NWN. Tutaj występowały wyłącznie w świątyni głębin. Szkoda.

- Urozmaiceniem jest pojawianie się różnych postaci (z niebieskim okręgiem) na mapie głównej. Z samej ciekawości podchodziłem do takowych osób i zagabywałem. Raz spotkałem nawet naszego dawnego znajomego - Jednego z Wielu. Intryguje mnie jednak to, jak można pomóc pewnemu mędrcowi, który poszukuje wiedzy na temat - skąd się wzięła nazwa Abeir-Toril. Nie udało mi się mu pomóc, ale nie powiem, rozbudził moją ciekawość.

- Zadanie dla Volo również były całkiem znośne, no i oczywiście ta jego megalomania.

W sumie, GZ byłby dobrym dodatkiem, może nie na miarę MZ czy HP, ale utrzymującym pewien poziom, gdyby nie niektóre niedociągnięcia, bo fabularnie było bardzo dobrze.