Cursian

Jasne, nie mówię, że nie sprawdzę, bo lubię turówki. Po prostu kiedy patrzę na filmiki promocyjne, mam wrażenie, że grałem w to już 20 razy. Co niekoniecznie musi być złą wiadomością, o ile rzecz zrobi, co planuje, w godnym stylu. Brakuje mi po prostu rozwiązania, które by tę grę sprzedało, czegoś wyjątkowego tylko dla niej. Tak czy owak do sprawdzenia "kiedyś tam". Przy okazji stanieje i załatają ewentualne błędy.

Nie wiem, czy określiłbym to powrotem, czy bardziej zgłębieniem tematu - gry przeróżne znam od lat, ale ostatnio zabrałem się za książki i ogólnie próbę zrozumienia tego świata głębiej. Póki co jestem bardzo szczęśliwym człowiekiem - ciekawsze to i bardziej wielowątkowe, niż mogłoby się wydawać. A co do mema: na ten moment jestem fanem Tzeentcha. Slaanesh kompletnie nie odpowiada mojej nudnej osobowości, ale przyznam, że po lekturze "Fulgrima" doceniłem Dzieci Imperatora. Powiedzieć, że są... odmienni od powszechnych wyobrażeń o Marines Chaosu, to nic nie powiedzieć.

Teraz w grę wchodzi jeszcze nowe Fable. Ciekaw jestem, co z tego wyjdzie. Dawniej seria bardzo mi się podobała, sęk w tym, że to już niemal prehistoria. Jakiś czas temu wróciłem do "jedynki", przygotowując artykuł do CD-Action Retro. Niestety postarzała się marnie, a i humor wydawał mi się wyjątkowo dziecinny. Ponad 20 lat temu śmiałem się jak głupi, teraz... hmm... powiedzmy że bawią mnie nieco inne rzeczy niż facet imieniem Bennis. Czy to ma znaczenie w kontekście nowej gry? Zależy, w jakim konkretnie kierunku pójdą. Nie jestem też pewien, co myśleć o grafice. Ładna, pewnie, ale trochę brakuje mi tej baśniowej otoczki - nowa wersja wygląda jak wszystko inne. Pomijając Fable, warto też pamiętać o Shadow of the Road. Zapowiada się na całkiem solidną turówkę mieszającą motywy feudalnej Japonii, magii i technologii. Co ciekawe pierwotnie w tym kierunku miało iść Shadow Tactics, jednak w pewnym momencie postawiono na bardziej "realistyczne" klimaty.

Solasta i Mechanicus wydają się pewniakami, podobnie zresztą jak Dark Heresy (wiecie "Rogue Trader 2"), o ile to ostatnie w ogóle zadebiutuje w tym roku. Ciekawi mnie The Blood of Dawnwalker, acz póki co jestem jeszcze bardzo ostrożny. Gdybym miał zgadywać, obstawiam przyjemnego średniaka, co w sumie w zupełności mi wystarczy. O Clockwork Revolution wiadomo tyle co nic, ale że studio doświadczone, trzeba mieć je na uwadze. Kompletnie przestało mnie interesować Banquet for Fools - na zwiastunach wyglądało obiecująco, jednak kiedy w wolnej chwili sprawdziłem demo, stwierdziłem, że to nie dla mnie. Straszny bałagan w bitwie. Norse: Oath of Blood lada chwila trafi na rynek - wygląda na dość standardową taktyczną turówkę. Do sprawdzenia w wolnej chwili. Greedfall 2 zapowiada się ciekawie, acz niepokoją mnie mocno mieszane opinie na temat wczesnych wersji. Amber Griffin stanowi z kolei kompletną zagadkę - "polski" świat intryguje, tylko na ile dobra okaże się sama gra? No i jeszcze oczywiście Gothic... Cóż, co by nie zrobili i tak najpewniej większość będzie marudzić, ale kto wie, może twórcy akurat pozytywnie zaskoczą? Sam niespecjalnie w to wierzę, acz sprawdzę, zanim zacznę stękać.

Jak dla mnie bez wątpienia Kingdom Come 2. Nie chce mi się teraz wchodzić w szczegóły, ale jeśli już robić gry z otwartym światem, to takie jak ta: oparte na przygodach i zadaniach, nie łupaniu 5 aktywności na krzyż i szukaniu 15 z 34 skrzynek w danym regionie. Oblivion.... cóż, to tylko (i aż) Oblivion. Po liftingu wygląda ładnie (choć nabawił się kilku problemów technicznych i zachował stare bugi w questach), ale to w sumie wszystko. Jak na staroć ubawił mnie przyzwoicie, choć być może dlatego, że pamiętam oryginał. Trudno nie krzywić się w 2025 roku na walki czy sztuczną inteligencję... Avowed kompletnie mnie zawiodło. Fabularnie obleci, jeśli ktoś cenił Pillarsy, ale rozgrywka jest fatalna. Jedynie mag nie usypiał swoim stylem po 5 minutach, a i to do momentu, kiedy gracz odkrywał, że do szczęścia wystarczą 4 zaklęcia na krzyż. Łupane przez kilkadziesiąt godzin. Ciut lepiej bawiłem się przy The Outer Worlds 2. Żaden hit oczywiście, scenariusz był... ech, szkoda gadać, jednak sama gra dawała radę. Być może ze względu na małe mapki, które ograniczały zbędne tuptanie w kółko i pozwalały skupić się na akcji (z czym Avo miało problemy). Remaster NWN-a 2 zebrał w sieci dość batów i jak dla mnie w dużej mierze zasłużenie. Pomijając już fakt, że grze daleko było do ideału nawet przed laty, a czas zdecydowanie jej nie pomógł. Swordhaven... cóż. Dobrze zaczyna, ale im dłużej człowiek gra, tym bardziej widzi, że wiele, wiele rzeczy poszło zdecydowanie nie tak. Mam wrażenie, że dostałem 30 procent produktu zapakowanego jako całość. Miało być 80-100h rozgrywki, skończyło się na 25. I to naprawdę widać. Wiele elementów nie ma sensu. Posiadłość kosztuje majątek, a nie oferuje żadnych korzyści. Członkostwo w gildii, które nic nie zmienia. Statek pozwalający dopłynąć w jedno czy dwa miejsca. Nie jest dobrze, niestety. Asasyna nawet nie chce mi się komentować, bo nie warto. Jest dokładnie tym, czego można było się spodziewać - bezduszną odhaczarką "znaków zapytania" (umownie rozumianych) o nieistniejącej fabule. Jedyne, co szanuję, to że bohaterami faktycznie grało się inaczej i nie był to tani trik rodem z AC: Syndicate czy Spider-Mana 2. Expedition 33 zupełnie do mnie nie trafiło. Próbowałem - wsadziłem w to z 5h, ale nic nie poradzę, że nie potrafię cieszyć się jRPG-iem. Nawet jeśli w przebraniu. Nie ten system walki (po cholerę wsadzili tam QTE?), nie te projekty potworów, nie ta poetyka. Innym się podoba? I super, cieszę się (bez ironii), ja wszelako pięknie podziękuję. W resztę nie grałem, acz w Of Ash and Steel np. zamierzam, kiedy już połatają. W Bloodlines 2 i Graila też, ale dopiero po solidnych przecenach.

Dzień bez książki i gry dniem straconym! Szkoda tylko, że końcówka roku jak zwykle oznacza pustkę w giereczkowie. Pomijając Swordhaven (przyjemny, prawda, ale jednak drobiazg), nie ma w sumie na czym oka zawiesić w ostatnich tygodniach. Nic to, grunt, że nadchodzi wiosna, może wreszcie się coś na rynku zadzieje. Kiedyś. Póki co tylko w lutym Mechanicus 2. Z mniej pewnych rzeczy być może zakręcę się wokół Banquet for Fools (styczeń) i Norse: Oath of Blood (luty), ale któż wie, co to będzie warte (no i dodatek do WoW-a plus Styx nowy rzecz jasna). Dobra wieść jest taka, że przynajmniej mam co czytać, bo pewien brodaty jegomość podzielił się stosikiem Warhammerowych powieści. A Enklawie dużo zdrowia na nowym etapie żywota! Czytelnikom zaś świętego spokoju, bo komuż go nie potrzeba. No i radości rzecz jasna. Również z prezentów.

Tak, to dokładniej. Nie wiem, może to tylko moje skojarzenia.

Ok, po kilku dniach namysłu. Podoba mi się panel z reckami, ale okna z solucjami i przewodnikami zawsze w pierwszym odruchu biorę za reklamy. Same okładki i ich rozłożenie, a także wielkość grafik kojarzy mi się mocno z układem tych natrętnych bannerów z temu czy innego badziewia. Taka luźna refleksja - nie żebym się czepiał czy zachęcał, by znów przy tym grzebać. Może się po prostu przyda kiedyś.

Nie powiem, sam trochę tęskniłem. Jestem ciekaw tych "okoliczności" w kwestii poradników, ale czekam cierpliwie

Nie, nie próbowałem. Ciekawe, czy i przeciwników podbijają, bo nawet normalnie pod koniec prowadzi się przecież drużynę półbogów. W BG modów w ogóle nie używałem, ale zwykle ograniczam się z nimi do dość prozaicznych rzeczy - poprawek interfejsu, pomniejszych udogodnień w rodzaju przyspieszonego odpoczynku itd, - np. żeby czasu nie tracić na podróże do miasta co 15 minut, bo się kończy żarcie czy inna pierdoła, sprowadzająca się w gruncie rzeczy do klikaniny zbędnej. Przykład to gry Owlcata, w które bez Bag of Tricks i odpowiedników grać się moim zdaniem w zasadzie nie da. Ogólnie jednak bardzo fajne gierki (ze wspomnianym modem i po masie łatek!). Nawet Kingmakera z czasem wyciągnęli, choć tuż po premierze się odbiłem.

Raz na rok się trafia! Wesołych, wesołych. I spokojnych przede wszystkim, bo tylko spokój nas uratuje. I dobre gierki. I książki. I erpegi papierowe też, weteranom też się coś należy.

Te tytuły są genialne czasem. Swoją drogą jak mogłeś zlikwidować najbardziej przyjazną i jednorożcową (acz ciutkę trudno dostępną) świątynię w mieście?! Mój drow stanowczo protestuje!

Czemu nie, jak się nie spodoba, zawsze możesz odkręcić - koszt jest śmieszny przecież. Zwłaszcza jeśli masz jakieś graty odłożone dla mnicha (bo dla woja i kapłana zawsze coś się znajdzie).

Na mnie Karlach bardzo szybko się obraziła ze względu na wybory, jakich dokonałem, więc nie miałem problemu. Choć faktycznie wydawała się bardzo fajna i za drugim razem poprzebywam z nią więcej.

Tak, zrobili to już w Original Sin 2 - uważam, że to świetny pomysł, bo można dodać ekipę na podstawie charakterów osób, nie klas. Ja miałem w swojej ekipie pierwszej Liz (wojownik, tank), Gale'a (ale jako zaklinacza, nie czarodzieja) i Astariona (Łotrzyk, złodziej).