Ada Palmer

Długo oczekiwany ostatni tom cyklu Terra Ignota Jest rok 2454 Przywódcy Pasiek – państw pozbawionych określonego terytorium, będących obecnie podstawową formą organizacji ludzkich społeczeństw na Ziemi – potajemnie dopuścili się straszliwych czynów, starając się zachować pozory utopijnej stabilności. Ale fasada nie może utrzymywać się bez końca. Łatwość podróżowania po całym globie oraz powszechny dostatek mogły wywrzeć łagodzący wpływ na mroczniejsze tendencje ludzkości.

Długa epoka świata bliskiego utopii skończyła się nagle. Pokój i ład są tylko wspomnieniami czasów minionych. Wśród godnych ongiś zaufania przywódców Pasiek – państw niemających określonego terytorium – szerzą się korupcja, oszustwo i żądza wojny. Straszliwa prawda brzmi tak, że od dziesięcioleci, a nawet stuleci przywódcy wielkich Pasiek utrzymywali pokój na świecie dzięki nielicznym, matematycznie zaplanowanym skrytobójstwom.

Jest rok 2454. Nad osiągniętym po wielu trudach złotym wiekiem zachodzi słońce. Ludzkość przez trzy stulecia cieszyła się pokojem i dobrobytem, opartymi na ostrożnej cenzurze, analizie statystycznej o proroczych możliwościach, zapewniającej dobrobyt technologii… oraz odrobinie przelewu krwi. Ale teraz równowaga została zachwiana i pojawiła się groźba wojny. Mycroft Canner wiedział, że wojna się zbliża, albowiem popełnił swe straszliwe zbrodnie po to, by jej zapobiec.

Debiutancka powieść Ady Palmer, „Do błyskawicy podobne”, otrzymała nominację do nagrody Hugo w roku 2017. Zapewniła też autorce nagrodę imienia Johna W. Campbella. Jest rok 2454. Po długich staraniach ludzkość osiągnęła wreszcie złoty wiek. Zbudowano go po zakończeniu straszliwego konfliktu, który zmiótł z powierzchni Ziemi zarówno religię, jak i państwa narodowe.