Ghul

Chodzą ghule koło drogi, zeżrą ręce, zeżrą nogi, zeżrą ciebie calutkiego, więc uważaj ty, kolego.
– rymowanka dziecięca

Ciężko opisać ghule i graveiry. Z jednej strony przypominają człowieka – ale z drugiej stanowią jego całkowite zaprzeczenie. Choć ręce i nogi mają ludzkie, chodzą na czworakach, niby psy czy borsuki. Choć mają twarze jak zwykli mężczyźni, na próżno szukać w nich śladu jakichkolwiek uczuć, rozumu, choćby iskry świadomości. Kieruje nimi tylko i wyłącznie jedno – niezaspokojone łaknienie świeżego ludzkiego ścierwa.

Ghule i ich groźniejsza odmiana, graveiry, żerują zwykle w małych grupach, którym przewodzi czasem alghul. Jako że gustują w świeżym ludzkim ścierwie, spotkać je można przede wszystkim w okolicach cmentarzy, krypt, katakumb i innego rodzaju nekropolii, a także w pobliżu pobojowisk. Kiedy tylko nadarzy się okazja, polują też na żywych – zwłaszcza jeśli mają przewagę liczebną.

W pojedynkę ghule są mało groźne dla wyszkolonego wiedźmina – należy jednak pamiętać, że zraniony osobnik potrafi wpaść w szał. Atakuje wówczas zaciekle, nie dbając o własne bezpieczeństwo i ewentualne obrażenia. Warto też mieć na uwadze, że ghule i graveiry są szczególnie groźne tuż po zachodzie słońca i w nocy.